Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009

Εκείνο τον Δεκέμβρη...

Είχα πέσει με τη μηχανή. Ρωγμώδες κάταγμα δεξιού αγκώνα... Αναρρωτική δύο μηνών... Με είχε πιάσει και η μέση μου. 'Αστα, βράστα! Ξάφνου, το έκτακτο δελτίο. "Σκοτώθηκε νεαρός σε συμπλοκή με αστυνομικούς στα Εξάρχεια..."
Η φρίκη που ένοιωσα, πάγωσε το σώμα μου. Το λέω στην Ξυρίζω Τσίπουρα ΣΥΝτροφισσά μου... "Κάλτεζας". Πάγωμα. Μόνο 16 ετών. Δολοφόνοι!!!!
Θέλαμε να κατέβουμε. Η ΣΥΝτρόφισσα σκεφτόταν που να αφήσουμε τον μικρό... Ένας φιλαδελφοσύντροφος που έτυχε να είναι εκεί κοντά στο σημείο όπου δολοφονήθηκε ο πιτσιρικάς, μας αποθάρρυνε. - Τουλάχιστον να κατέβω εγώ. -Ναι, εσύ, εγώ θα μείνω με το παιδί. "Όχι, ρε, που θα πας με το χέρι μπαταρισμένο; 'Εχεις και τη μέση σου από τότε... Πως θα τρέξεις;;; Κάτω, θα γίνει της πουτάνας! Σκέψου γυναίκα και παιδί!"

Έτσι, κανείς δεν κατέβηκε... Ο μικρός, σαν να το ένοιωθε, ήταν κι αυτός ανήσυχος. Πήρε την αγαπημένη του κουδουνίστρα και την κοπανούσε σε όλο το σπίτι!



Όλο τον μήνα αυτό, ακούγαμε στα ΜΜΕ για την οργή των νέων στην ηλικία του Αλέξη που καίγανε, σπάγανε, λεηλατούσαν...

Ελάχιστοι ψέλιζαν για δικαιολογημένη οργή.

Πόσοι τους "στόλισαν" μετά...!

Αν στη θέση του Αλέξη ήταν ο γιος μου, ο γιος σου, η κόρη σου... Ο φίλος σου, ο ξαδελφός σου, ο κολλητός σου... ; Το παιδί σου, ρε! Που "στην κακιά στιγμή" βρέθηκε απέναντι από τον μπάτσο που σήκωσε όπλο και πυροβόλησε... γιατί του πετάξανε ένα μπουκάλι πλαστικό!!!!

Πόσο αδικαιολόγητη θα ήταν η οργή σου;;;;;

Στην αυθαιρεσία του κράτους και των οργάνων τους; ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΕΓΙΝΑΝ!

Πόσο δίκιο έχει εκείνο το σύνθημα που φωνάζουν οι αναρχικοί στις πορείες τους: "Οταν μια μέρα σκοτώσουν τα παιδιά σας, τότε θα βγείτε απ' τα κλουβιά σας".

Αλήθεια...ΒΓΗΚΑΜΕ;



Ο Αλέξης ήταν ο γιος μου, ο γιος σου... 'Ηταν το παιδί μας. Το παιδί του καθένα μας. Και θα μπορούσε να ήταν ο καθένας μας που ΤΟΛΜΗΣΕ να κατέβει στην πλέον αστυνομοκρατούμενη περιοχή-γκέτο που έχουν τα εντεταλμένα όργανα του κράτους καταντήσει την όμορφη περιοχή των Εξαρχείων. Με πρόσχημα τους πρεζάκηδες, τους "χουλιγκάνους", τους ληστές, τους "τρομοκράτες", τους μετανάστες, τους "κουκουλοφόρους", τους νταβατζήδες...
Αύριο μπορεί να είναι η δικιά σου περιοχή γεμάτη μπάτσους, έτοιμοι να επιβάλουν την μαγκιά της εξουσίας που τους παραχωρεί το Κράτος... Και το Όπλο τους!
Με τα ίδια ή άλλα προσχήματα...!

Κι εμείς, οι... "φιλήσυχοι" πολίτες και "οικογενειάρχες", αντί έστω και ψυχικά να συμμετέχουμε και να υποστηρίξουμε τα παιδιά μας, συμφωνούσαμε με τους Πρετεντέρηδες της 4ης εξουσίας μέσα από το χαζοκούτι... "Ρε, εξέγερση είναι αυτό ή λεηλασία;;;;" μου έστειλε sms ένα παλιός συμφοιτητής και νυν οικογενειάρχης...
Αντε... Τελείωσε κι αυτή η μπόρα που τόση ανασφάλεια γέμισε τους κάθε λογής νοικοκυραίους. Τώρα μπορούν να επιστρέψουν στα παιδιά τους. Να τα χαϊδέψουν. Και να τα φάνε... (Μενέλαος Λουντέμης, Οδός Αβύσσου Αριθμός Μηδέν)

Αραγε τελείωσε;

Δεν υπάρχουν σχόλια: